Disclaimer

In 2005 begon ik met het schrijven over kraken, ICT, zeilen, terrorisme, de multiculturele samenleving enzo, op dit blog. Langzamerhand begon het schrijven over terrorisme zich steeds meer tot Israël, Gaza, Judea en Samaria te beperken.
De meningen die op dit blog worden weergegeven zijn als bijdrage aan het maatschappelijke debat en geenszins kwetsend of beledigend bedoeld. Mocht u desondanks van mening zijn dat aangifte noodzakelijk is, lees dan eerst even deze speciaal voor u bedoelde disclaimer

Friday, June 16, 2017

Meld je aan bij de zionistische hasbara app: 4IL

Vlieg missies boven vijandelijk gebied. Geef de juiste en eerlijke informatie over Israël. Bestrijd de hetze tegen Joden en Israël. Vecht tegen BDS. Verdien punten op de hasbara-app!


Je hoeft je bed niet meer uit, om toch een volwaardig hasbarastrijder te worden. Je kan op je zolderkamertje blijven zitten en toch nog de BDS-activisten een hak zetten. Nog nooit was activisme zo gemakkelijk! Vuur je virtuele- en digitale raketten op de Hamas-knuffelaars af!

Dit zijn de stappen die je kan zetten om een digitale zionist te worden:

1)  download de app van 4IL op jouw smartphone.

2) maak een profiel aan op de app. Zet er een foto op. Verbind jouw Facebook-account met de app. Dat gaat allemaal menu-gestuurd en gemakkelijk.

3) Verdien je score op de app. Voor het bekijken van de introductievideo krijg je al punten. Like je de pagina van de organisatie, dan krijg je nog meer score. Nog nooit was punten scoren zo gemakkelijk!

4) Maak digitaal bezwaar tegen de meest walgelijke antisemitische website van onze propal-vijanden. Melden gaat digitaal vanuit de app. Punten erbij!!

5) Geef commentaar op anti-Israëlische informatie.


In totaal kan je 27 missies boven vijandelijk gebied vliegen en honderden punten verdienen.

Ik zie je op de app: 4IL


Wednesday, June 14, 2017

Khaled Abu Toameh spreekt voor het CIDI


Ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van de verovering van Jeruzalem, Judea, Samaria, Gaza, Golan en Sinaï, spreekt Khaled Abu Toameh voor een goed gevuld Compagnietheater te Amsterdam. Khaled begint zijn speech als volgt: "Ik sta hier voor u, een Arabier, een moslim, een Palestijn. Staatsburger van Israël".

Buitengewoon moedig van het CIDI dat bij zo'n belangrijke gebeurtenis uitgerekend een journalist wordt uitgenodigd, die zijn carrière bij een PLO-krant is begonnen. In een goed verstaanbare en duidelijke speech, vertelt Khaled Abu Toameh hoe hij aanvankelijk uitnodigingen uit de gehele wereld ontving, prijzen ook, omdat hij mensenrechtenschendingen van Israël documenteerde.

Later in zijn carrière ontwikkelt Khaled een weerzin tegen de Arabische leiders en schrijft ook over de positieve kanten van het leven in Israël. Opschrijven wat hij echt denkt, geeft hem een vrijheid die hij niet wil missen. Die vrijheid heeft hij alleen in Israël.

Voor de inhoud van de speech verwijs ik naar een artikel in Trouw, waar ongeveer dezelfde inhoud als tijdens de toespraak wordt weergegeven,
Trouw, 23 mei 2017 dinsdag

'De Palestijnen moeten zelf orde op zaken stellen'

President Trump, vandaag in Betlehem en Jeruzalem, denkt een deal te kunnen sluiten tussen Israëliërs en Palestijnen. Maar volgens Khaled Abu Toameh zijn de Palestijnen daarvoor onderling te verdeeld en hun leiders te laf.

Hoe kan Donald Trump, of wie dan ook, een twee-staten-oplossing promoten, als de Palestijnen gespleten zijn in twee aparte en rivaliserende entiteiten?" Khaled Abu Toameh geeft zelf het antwoord: "De machtsstrijd tussen Hamas en Fatah maakt de stichting van een onafhankelijke Palestijnse staat onmogelijk."

Journalist Khaled Abu Toameh doet al meer dan dertig jaar verslag van 'Palestijnse Zaken'. Hij is Arabier met Israëlisch staatsburgerschap; zijn moeder werd geboren op de Westelijke Jordaanoever, zijn vader in Israël. Toameh, een moslim, schrijft kritisch over Israël maar net zo goed over de Palestijnen.

In 2014 won hij de Daniel Pearl-prijs (vernoemd naar de Amerikaanse journalist die in 2002 door terroristen in Pakistan werd ontvoerd en vermoord) voor moed en integriteit in zijn journalistieke werk. Bij de aanvaarding van die prijs gaf hij een indrukwekkende, bij tijden hilarische speech (te vinden op YouTube), waarin hij ook over het onmogelijke vredesproces sprak. Toen was het president Obama die het wilde proberen.

Toameh adviseerde hem: "Ga eerst de Palestijnen zeggen dat ze orde op zaken moeten stellen. Stel dat er straks een vredesakkoord ligt, waar gaat Abbas dat implementeren?" Op de Westelijke Jordaanoever heeft president Mahmoud Abbas maar zeer beperkt gezag, aldus Toameh. En naar het door Hamas bestuurde Gaza kan hij niet: "Al bij de grens wordt hij door Hamas opgehangen".

Hoe staat het ervoor met de Palestijnse democratie?

"Kijk naar de lokale verkiezingen die net zijn gehouden op de Westelijke Jordaanoever. De opkomst was heel erg laag. In Nablus - de grootste Palestijnse stad - kwam minder dan 19 procent stemmen. Dat wijst op apathie. Mensen voelen zich niet betrokken, geven er niks om. Ze hebben het vertrouwen in hun leiders verloren, geloven niet dat die veranderingen kunnen brengen.

"De uitkomst was overigens van tevoren al duidelijk, want de verkiezingen werden geboycot door Hamas en andere politieke partijen. Het ging vooral tussen Fatah en onafhankelijke kandidaten. Welnu: gaat deze verkiezing iets veranderen? Nee, het consolideert slechts de splitsing tussen de Westelijke Jordaanoever (Fatah) en Gaza (Hamas)."

U zegt, mensen zijn onverschillig geworden? 

"Jazeker, en niet alleen ten aanzien van hun leiders, maar voor alles. Er is op dit moment een hongerstaking bezig van Palestijnse gevangenen in de Israëlische cel. Hoeveel dagen zijn ze bezig, meer dan dertig? Waar zijn de massabetogingen? De tenten waar mensen traditioneel gaan zitten om hun steun te betuigen zijn leeg. Dat is de apathie waar ik het over heb.

"Afgelopen week kwamen Palestijnse jongeren uit de vluchtelingenkampen naar Ramallah (Westelijke Jordaanoever). Ze blokkeerden de wegen, verbrandden autobanden en vielen zelfs een enkel restaurant aan. Ze zijn woedend dat er geen solidariteit is. Dat komt ook door de economische welvaart. In de grote steden als Nablus en Hebron bruist vanalles. Tienduizenden Arabieren die in Israël wonen komen elke dag om zaken te doen, te winkelen, ze gaan naar 5-sterren-hotels. Veel mensen zeggen: oké, er zijn checkpoints, en da's ellendig, maar we worden 's ochtends wakker met eten en werk. En de leiders kunnen Jeruzalem toch niet bevrijden of de vluchtelingen terugbrengen."

President Abbas blijft dat wel beloven.

"De Arabische leiders liegen al zeventig jaar tegen de vluchtelingen. 'Blijf in de kampen, straks gaan jullie terug naar huis'. Noem me één leider die tegen de mensen durft te zeggen: 'Jullie gaan niet terug'. Als je al die jaren hebt gelogen, kun je niet ineens een ander verhaal gaan vertellen.

"Palestijnse leiders worden gegijzeld door hun eigen retoriek. Ze doen beloftes die ze niet kunnen waarmaken. Hoe win je populariteit? Door je tegen Israël uit te spreken. Als Palestijnse leider moet je constant bewijzen dat je je niet laat kopen door de Joden. Dat je geen zionistische agent bent. En dat je geen enkel Palestijns recht zal opgeven."

Ze durven geen verantwoordelijkheid te nemen?

"Geen enkele. Het is altijd zo geweest in de Arabische wereld. We houden ervan om anderen de schuld te geven van onze ellende. Waarom? In één woord: lafheid. Dat komt ook omdat het een tribale samenleving is. Dat betekent: je clan speelt de hoofdrol. Je loyaliteit gaat daarheen. Zo functioneert de Palestijnse samenleving."

De Palestijnse Autoriteit (PA) is door het westen bedacht als een democratisch systeem. Past dat wel in deze cultuur?

"Wat is de Palestijnse Autoriteit? Het is een verlengstuk van de Israëlische autoriteit in bezet gebied. Een bemiddelaar tussen de Palestijnse bevolking en Israël. Ooit was Israël direct verantwoordelijk. Nu doet de PA het werk.

"Eerlijk gezegd heb ik nog nooit begrepen wat de PA is. Het was vanaf dag één een one-man-show, onder de naam Yasser Arafat. Een man omringd door haaien, warlords en bendeleiders. En de eerste tien, twaalf jaar was de PA een echte maffia. Onder druk van de internationale gemeenschap zijn er tekenen van verbetering te zien. De donoren - de Amerikanen en Europeanen - begonnen met de vuist op tafel te slaan. Ze doen nu een serieuze poging om de PA verantwoording te laten afleggen, dat was in het verleden niet zo.

"De corruptie is er nog steeds, maar op minder grote schaal dan eerder. Dus nu is de Palestijnse Autoriteit een mini-maffia."

De Palestijnse Autoriteit heeft ook een lastige positie. Ingeklemd tussen Israël, de buitenlandse donoren en de eigen bevolking. 

"Het probleem is dat de PA dubbelspel speelt. Ze zet de eigen bevolking tegen Israël op, ze voedt het radicalisme. Want ze moet hen laten zien dat ze geen verrader is. En achter de schermen is er nauwe veiligheidssamenwerking met Israël. Veel Palestijnen weten trouwens wel dat de PA deze dubbelrol speelt."

Waarom die samenwerking met Israël?

"De Palestijnse Autoriteit en Israël hebben een gezamenlijke vijand en die heet: Hamas. Ten tweede: ze worden betaald juist om met Israël samen te werken. Dat bedoel ik ook met maffia. Als je morgenochtend de financiering stopt, gaan ze de terreuraanslagen tegen Israël hervatten. Voor Israël is de PA geweldig, ze werken goed met hen samen. Israël wil niet terug met z'n leger in de Palestijnse steden. Het is in Israëls belang dat het westen de PA financiert. Het enige probleem voor Israël is de retoriek. Daarom zijn veel Israëliërs in verwarring: is de PA een vijand of een vriend? Het is beide."

Wie is de echte Abbas? 

"Dat is ontzettend moeilijk te zeggen. Hij is niet consistent. Aan de ene kant ontmoet hij Israëliërs en zegt hij al die prachtige dingen over harmonie en co-existentie. Daarna zie je hem Palestijnen omhelzen die uit de cel komen, die Joden hebben vermoord. Dus tja, kan de echte Abbas opstaan? Misschien is hij inderdaad tegen geweld. Maar is hij ook een vriend van Israël? Ik ben in verwarring.

"Ik zie hem vaak - op de Palestijnse televisie. Maar wanneer was de laatste keer dat hij in Tulkarem was of Jenin, op zijn eigen Westelijke Jordaanoever? Hij brengt meer tijd door in Cairo en Jordanië dan in Hebron of Nablus. Ik kan me zijn laatste bezoek daar niet eens herinneren."

Waarom is hij nog steeds aan de macht? Hij zit er al heel lang zonder verkiezingen.

"Omdat hij het geld beheert. Hij betaalt de salarissen aan bijna 200.000 ambtenaren. Zelfs aan mensen die al overleden zijn. Daarbij heeft hij een sterke politiemacht. Gefinancierd en getraind door Amerika en Europa. En de Israëlische aanwezigheid op de Westelijke Jordaanoever helpt hem. Kijk, hij woont in een klein stadje dat Ramallah heet, omringd door Israëlische nederzettingen en militaire bases, en met in de stad een sterke aanwezigheid van de Israëlische inlichtingendienst. Door de samenwerking tussen de Israëlische en Palestijnse veiligheidsdiensten is het heel moeilijk om iets van een opstand tegen Abbas te organiseren.

"Daar komt bij dat hij voor veel Palestijnen nog niet de rode lijn is overgegaan. Hij heeft geen akkoord getekend waarin hij het recht op terugkeer van de vluchtelingen opgeeft, of een akkoord waarin hij Israël zeggenschap over Jerusalem toekent. Dus hij is veilig."

Waarom wil hij zelf aan de macht blijven, hij is reeds 82.

"Hij is gezond, hij heeft twee extreem rijke zoons, hij wordt gerespecteerd op het wereldtoneel. Waarom zou hij aftreden en thuis gaan zitten? En tot nu toe valt er niets te bewijzen over corruptie.

"Ja, zijn rivalen, zoals Mohammed Dahlan, zullen zeggen dat Abbas en zijn zoons uit de kas hebben gegraaid. Maar er is geen bewijs voor, en het is heel lastig om dat te onderzoeken, om door zijn geheime Zwitserse bankrekeningen te gaan. Er zijn al heel lang verhalen over de corruptie van zijn zoons, en laat ik het zo zeggen: ik betwijfel of dat alleen geruchten zijn."

Kunt u dit soort kritiek vrijelijk uiten?

"Ik hoor met enige regelmaat van hoge Palestijnse functionarissen dat ze niet gelukkig zijn met het feit dat ik de vuile was buiten hang. Ze kunnen niet accepteren dat een Arabische journalist iets negatiefs publiceert. Maar iets negatiefs schrijven betekent niet noodzakelijkerwijs dat je pro-Israël bent.

"De meeste dreigementen die ik krijg komen trouwens uit het buitenland. Uit de Verenigde Staten, Canada, Australië en Europa. Ze komen van mensen die niet eens een connectie hier hebben, maar gewoon Israël haten. Een andere groep zijn de Israël-haters op de buitenlandse universiteiten. Studenten en professoren. Ook hier: de meesten zijn geen Palestijn. Sommigen proberen meer Palestijns te zijn dan de Palestijnen. Zij worden meer gedreven door haat tegen Israël dan door liefde voor Palestijnen."

U wordt omhelst door rechts Israël

"Ik schrijf niet voor rechts of links. Niemand kan mij vertellen wat te schrijven, ik schrijf wat ik zelf wil. Ik krijg een heleboel reacties, van mensen die zeggen 'wow'. Ik ken ze niet, het maakt me niet uit, ik zeg: dankjewel.

"Wat mensen uniek in mij vinden is dat ik als Arabische moslim niet aarzel om negatief over de PLO en Hamas te schrijven. Veel Arabische én zeker ook westerse journalisten willen dat om allerlei redenen niet. Maar ik doe gewoon mijn werk. Ik heb geen agenda, ik schrijf zoals het is.

"Toen Israël de regering was in Palestijnse gebieden, deed ik kritisch verslag over Israël. Toen kwam er een nieuwe regering, de Palestijnse Autoriteit. Ik zag corruptie, ik zag Palestijnen klagen, en ik begon daarover te schrijven. Toen kwam Hamas, en ik begon verslag te doen over Hamas. Ik ben niet pro-dit of pro-dat, ik volg wie er aan de macht is."
onverschrokken
Khaled Abu Toameh begon als jonge student bij de kranten van de Palestijnse Bevrijdingsbeweging PLO in Jeruzalem, maar wist al snel dat hij een echte journalist wilde worden: onafhankelijk.

Dat is gelukt. Hij wordt gevreesd en geprezen om zijn kritische en onverschrokken verslaggeving. Zijn journalistiek is in Israël en Palestijnse Gebieden, waar politiek tot diep in de haarvaten van de media doordringt, bepaald geen vanzelfsprekendheid.

Toameh werkt voor talloze internationale media. De laatste 17 jaar schreef hij ook voor de Israëlische krant Jerusalem Post. Daarnaast geeft hij lezingen en achtergrondbriefings aan buitenlandse delegaties en diplomaten over de politieke situatie in de Palestijnse gebieden.
zesdaagse oorlog
Vijftig jaar geleden brak oorlog uit tussen uit tussen de nog jonge, joodse staat Israël en de Arabische landen. Israël kwam er gesterkt uit. De Palestijnen kwamen onder Israelische militaire bezetting en die duurt voort op de dag van vandaag.
'De Arabische leiders liegen al zeventig jaar tegen de Palestijnse vluchtelingen'
Het probleem is dat de Palestijnse Autoriteit dubbelspel speelt


   

Sunday, June 11, 2017

Zesdaagse oorlog op de Dam

Ondanks alle pogingen van het Amsterdamse gemeentebestuur de twee tegengestelde demonstraties van Palestijnen en zionisten te reguleren en restricties op te leggen, staan vandaag zondag 11 juni 2017 opnieuw Palestijnen op de Dam de boycot van de Joodse staat Israël toe te juichen.

Afgelopen week hebben de organisatoren van de beide elkaar bestrijdende demonstraties een brief van de gemeente Amsterdam gekregen, waarin de oneven zondagen aan de Joden- en de even zondagen voor de Palestijnen zijn gereserveerd. Desondanks staan vandaag de Palestijnen, met Palestijnse vlaggen, Palestijnse dingen te schreeuwen. Een schande.

Direct na de aankondiging van de Gemeente Amsterdam de demonstraties van zionisten en Palestijnen te gaan beperken, hebben al diverse linkse activisten de suggestie gedaan de groep te splitsen en op verschillende dagen en verschillende plaatsen toch de Palestijnse zaak te behartigen. De voormalige VPRO-reporter Stan van Houck biedt aan op de Nieuwmarkt met een Palestijnse vlag te gaan staan. Helaas heeft hij zelf geen actiemiddelen en wil geen Palestijnse vlag kopen. Hij vraagt dan ook aan de beruchte activist Simon Vrouwe uit Purmerend of hij  een vlag en foto's mag lenen.



De voormalige universiteitsmedewerker George (gjmm) Janszen uit Amsterdam draagt ook een steentje bij en neemt een shift van de Damactie over. De derde 'usual suspect' is de gehandicapte Robert Willem van Norren, die vanuit zijn rolstoel de zionisten verwensingen toeschreeuwt. Het verbod van de gemeente Amsterdam heeft zo een heel bataljon van  Palestijnse activisten op de been gebracht.

Intussen is de organisatrice van de Pro-Israëlgroep Time to Standup voor Israël, Sabine Sterk,  zodanig in haar vrijheid beperkt door bedreigingen uit Marokkaans-Islamistische hoek, dat een nieuw Facebook evenement tot nu toe uitblijft. De groep staat vandaag niet op de Dam, ondanks de planning  van de gemeente.

De eenmans-manifestatie Michael Jacobs, die al anderhalf jaar met een Israëlische vlag om zijn schouders de Arabieren paroli biedt, gaat onvervroren door met zijn zegenrijke werk. De brief van de Gemeente is niet aan hem gericht.


Intussen heeft Simon Vrouwe, waar de hele ophef om te doen was, zijn actieradius uitgebreid en staat bij de Sint Bavokerk van Haarlem te demonstreren.


Vijftig jaar na de verovering van Jeruzalem, Judea, Samaria, Sinaï, Gaza en Golan, is de strijd om de Dam in Amsterdam nog niet beslist. Wie maakt de dienst uit en wie bepaalt wat er geroepen mag worden. Voortzetting volgt!









Sunday, May 28, 2017

Hogere machten verhinderen zijn vertrek

"De huismeester zal de lift zo open komen doen", dat is het einde van een lange reeks technische storingen, die het sterven van mijn vader begeleiden. De geachte bloglezer zal het toch niet geloven, zelfs niet als Keesjemaduraatje het schrijft. Sommige bovennatuurlijke verschijnselen kan je beter niet opschrijven, om niet voor gek te worden versleten. Toch is het allemaal waar gebeurd.

Een week geleden valt de TV van mijn moeder plotseling uit. Geen zender meer te krijgen en de knoppen van de afstandsbediening veroorzaken nog meer chaos. Het is een aankondiging van de ongeregeldheden die ons nog staan te wachten.

Mijn vader raakt afgelopen zondag in coma en ligt op sterven. Onmiddellijk daarna doet de telefoon het niet meer. Geen signaal. "Zal ik de router even op nieuw opstarten?" vraag ik aan mijn moeder.  " Ik geloof dat ik helemaal geen router heb", is het verbaasde antwoord.

Het sterven is nabij. Ook nu houdt mijn vader zich aan de Bijbelse numerologie. Hij ligt precies drie dagen te vechten tegen de naderende dood. De dominee moet opgebeld worden. Helaas is het mobieltje van mijn moeder stuk. Geen leven meer in te krijgen.

We googlen de dominee en  komen bij een centrum voor levensvragen in Diemen uit. Ik bel op, maar in het centrum hebben ze nog nooit van de dominee gehoord. "Maar hij staat bij jullie op de website" , probeer ik nog. "Maar wij kennen hem niet", is het korte antwoord.

Na het intreden van de dood, bellen we Nathalie van de uitvaartverzorging. Die is helaas onbereikbaar, vanwege een uitvaart. Dat kan gebeuren. Gelukkig komt haar lieve collega Eveline naar ons toe. We dragen mijn vader op een baar naar de lift. De verzorgers staan in twee rijen voor de laatste groet. Als we met mijn vader op de baar in de lift staan, gaat de deur van de lift open en dicht. Steeds maar weer. Dan willen de verzorgers weer aan het werk gaan, maar dat kan niet, als de deur zich weer opent. Het lijkt wel of de technische apparaten mijn vader niet willen laten gaan.

Met veel moeite hebben we uiteindelijk het lichaam in een lijkauto getild en rijden naar het appartement van mijn moeder. De overige familieleden staan al een tijdje klaar om mijn vader op te wachten. Helaas kunnen we niet verder want de lift is kapot. "De huismeester zal de lift zo open komen doen".

Eindelijk ligt hij daar in het zijkamertje opgebaard. Het is te warm en er moet een airconditioner komen. Helaas is de buis te kort. Nu staat de airconditioner op een strijkplank en de buis steekt uit het bovenraam. Belt mijn moeder mij op: "Ik kan mijn goeie goed niet strijken, want de strijkplank is nergens te vinden."

Wednesday, May 17, 2017

Bij suikerfeest horen Israëlische dadels

Het wordt weer mooi weer en de Pro-Pal-activisten komen hun nestjes uit, voor de jaarlijkse winkelinspectie. Jongens en meisjes gaan de supermarkten in om te controleren of er ook Israëlische producten verkocht worden.

De boycot-organisatie Docp organiseert het festijn en er worden nog mensen gezocht om mee te doen. De bekende beroepsactiviste José van Leeuwen is de coördinatrice in Den Haag en omstreken. Ook zij heeft nog vrijwilligers nodig.

Hilarische taferelen op Facebook, als blijkt dat Turkse- en Marokkaanse winkels de Israëlische Madjoul dadels gewoon verkopen. De winkeliers zeggen  dat de klanten het willen. Klantvriendelijkheid die door de activisten niet op prijs wordt gesteld.

  

Sunday, May 14, 2017

Eurovisie Song Festival Portugese winnaar, op sen Amsterdams

“AMAR PELOS DOIS”
op sen Amsterdams vertaald
As se op een dag naar me vragen
Seg tege se, ik leefde om te houwe van jou
Voor je d’r was, bestond ik alleen
Moei en met niks te geve

Schatje luister nou es effe naar mijn geseik
Kom bij mij terug, ik wil dat je me weer wil
Ik weet toch wel dat ik niet in mijn eentje ken geile
Doe saggies an, dan gaat het wel weer

Schatje luister naar mijn gesmeek
Ik wil je trug, dat je me weer siet zitte
Ik weet dat ik niet alleen op de wereld ben
Maar je moet ut wel wille leren


As jouw hart het niet wil
Geen passie voelt, en geen lijden kent
Sonder planne voor de toekomst te make
Of wat er na komt
Dan kan mijn hart het niet meer aan


Sunday, May 07, 2017

Denkende aan Pim; Zingende voor Pim; Bloemen leggen voor Pim

Ik dompel mij in een warm bad van Pim-herdenkende-, zingende- en bloemen-leggende mensen, op 6 mei 2017, voor het Schielandhuis te Rotterdam. "Bedankt voor jouw blogs, we lezen het met veel plezier", zegt een ouder echtpaar tegen me, als ik net een witte roos bij het standbeeld voor Pim heb gelegd. Verder veel oude bekende islamkritische- bloggers en schrijvers, die ik in de afgelopen tien jaar heb ontmoet bij huiskamerbijeenkomsten en debatten in de Balie en de Rode Hoed. Ook voor het islam-kritische geluid ben je tegenwoordig in de grachtengordel het beste af.

De beelden na de moord op Pim Fortuyn zag ik destijds in 2002 in een studentenhuis in Eindhoven. Net teruggekeerd in het vaderland val ik met mijn neus in de boter. Ongekende agressie van de mainstream media en de politiek correcte elite tegen de briljante erudiete indringer in het politieke domein. Toch duurde het nog tot 2005, voordat ik zelf een blog begon. In 2006 zelfs nog lid geworden van D66, in een poging toch nog in het middenveld te blijven om de democratie te versterken. De discussie over de Armeense genocide en de reactie van Fatma Koser Kaya en Pechtold daarop, duwde mij meteen weer uit het midden weg. Dan maar politiek incorrect en verguisd, als je maar bij jezelf kan blijven.

Sinds 2006 islam-kritisch schrijvend, is dat toch al weer tien jaar geleden. Enkele sprekers op het podium van de Pim-Fortuyn-herdenking van gisteren memoreerden, dat er niets verbeterd is. Als ik in Berlijn verblijf, zie ik grote betonblokken staan om de gewone winkelende menigte te beschermen tegen de islamterreur, die in de grote kranten niet zo genoemd mag worden. Mijn zoon in München opbellende en mijn zorgen makende als er opeens iemand in een MacDonalds begint te schieten. Dan noem ik alleen nog maar mijn eigen waarnemingen. Parijs, Charlie Hebdo, Brussel, Nice, London, Stockholm, Istanboel en vele andere islamitische aanslagen moeten dan nog volgen.

Alle mensen die ik na 2006 heb leren kennen, eerst nog onder hun nick-name, uit angst voor verlies van hun baan, zijn aanwezig op het plein bij het standbeeld voor Pim. We zingen "Buiten waait de wind om het huis" van Gerard Cox en "You never Walk alone" met Lee Towers. Echt emotioneel wordt het als Ebru Umar huilend op het podium staat en de Pim Fortuynprijs in ontvangst neemt. De beste toespraak komt van Martin Bosma, die het Oude Testament citeert en verwijst naar Mozes, die het beloofde land wel heeft gezien, maar niet binnen mocht gaan. Of citeerde Martin Bosma juist Martin Luther King? "And He's allowed me to go up to the mountain. And I've looked over. And I've seen the Promised Land. I may not get there with you. But I want you to know tonight, that we, as a people, will get to the promised land!"

We kunnen het tij niet keren, maar we hebben toch een enorm inspirerende middag mogen beleven, samen met medestanders.  













Thursday, May 04, 2017

Palestijnen lijden nederlaag op de Vrije Universiteit

Honderd jaar na de Balfour-verklaring waarin de Britse minister van Buitenlandse Zaken de zionistische beweging een Joods Tehuis beloofde; Zeventig jaar na het VN-opdelingsplan voor het Maandaatsgebied Palestina; Vijftig jaar na de verovering van Judea, Samaria en Jeruzalem door Israël; Vijfentwintig jaar na het afsluiten van de Oslo-akkoorden, waarin aan de Palestijnen een onafhankelijke staat in het vooruitzicht wordt gesteld. We leven in een historisch jaar. Toch lijden de Palestijnen uitgerekend nu een gevoelige nederlaag op de Vrije Universiteit

De groep Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina - SRP op de VU, nodigt op 11 mei 2017 het Israëlische parlementslid van de Arabische Joint List, Awad Abdel Fattah uit. Het thema van de avond is ‘Institutional Discrimination in Israel – Problems and Solutions’. Het bestuur van de VU heeft echter geen ruimte voor de discussie ter beschikking gesteld, omdat Awad Abdel Fattah 'een bij het conflict betrokken politicus is'. De studenten wijken nu naar het wijkcentrum Meevaart in de Indische Buurt te Amsterdam uit.

Het is niet voor het eerst dat Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina - SRP in conflict met het bestuur van de VU komen. In januari 2015 mocht Abulkasim Al-Jaberi niet samen met Anja Meulenbelt tot een academische boycot van Israël oproepen. Het argument van het bestuur was toen dat het debat 'gevoelens van uitsluiting en onveiligheid binnen de universitaire gemeenschap oproept'. De discussie werd toen verplaatst naar het Nelson Mandela centrum op het Weteringplantsoen. Helaas loopt de discussie uit de hand en wordt Kevin P. Roberson vervolgens opgepakt.

Afgelopen week komt het broertje van Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina in Maastricht in problemen, doordat ze uitgerekend op 4 mei, tijdens de Dodenherdenking , de extreem-linkse activist Ronnie Barkan hebben uitgenodigd. Het presidium van de Universiteit Maastricht besluit na een klacht van de Jonge Democraten de bijeenkomst te verbieden. Ronnie Barkan is trouwens het vriendje van onze eigen activist Frank Van der Linde, die tijdens het bezoek van Burgemeester van der Laan in Tel -Aviv probeerde zand in de raderen te strooien.

Waarom is de aanwezigheid van Awad Abdel Fattah niet gewenst op de Vrije Universiteit? Op het eerste gezicht zou je denken dat een Israëlisch parlementslid een toespraak moet kunnen houden. Tenslotte mocht Haneen Zoabi, ook parlementslid, zelfs bij ons eigen  monument van het Joodse Verzet een toespraak houden. Er is echter meer aan de hand. De vroegere partij van Awad Abdel Fattah, Balad, heeft contacten met de Libanese terreurorganisatie Hezbollah en beschouwt deze organisatie niet als terroristisch. Vanwege deze opvatting wordt Awad Abdel Fattah streng door de geheime dienst in de gaten gehouden.

De Vrije Universiteit wil geen partij worden in dit ondoorzichtige conflict binnen het Israëlische parlement en verbiedt daarom de vergadering. De groep Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina heeft echter een geheel andere verklaring: 'Extreem rechtse donateurs' hebben de VU onder druk gezet.

(op de foto: de oprichters de Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina, Thomas van Beersum en Bob Scholte, samen met Hamas-fondsenwerver Amin Abou Rashed)

Monday, May 01, 2017

Van Spoetnikker tot bakfietsmoeder; Het wondere leven van Anna Steijn

Het boek  "Hallo Witte Mensen", geschreven door de Russisch-Kameroense schrijfster Anousha Nzume, doet veel stof opwaaien. Alleen de titel laat het bloed van de rechtgeaarde conservatieve blanke man al koken. Wat wil ze van ons afpakken, wat nooit van ons was? Wat is er nu weer te zeiken, na de verschrikkelijke Zwarte Piet discussie? Vele parodieën op het boek zijn al in omloop: "Hallo Zwarte Mensen" van Jan Dijkgraaf; "Hallo Negers" en vele andere grappen en grollen.

Anna Steijn
Wie is eigenlijk Anousha Nzume? Voor 2001 had nog niemand ooit van haar gehoord en dat is ook geen wonder, omdat de Amstelveense cabaretière door het leven ging onder de naam Anna Steijn. Geenstijl neemt haar enorm kwalijk, dat ze haar naam heeft veranderd naar Anousha Nzume,
Tijdens een interview met de Volkskrant geeft Anousha toe, dat Anna Steijn inderdaad de naam in haar paspoort is. Een Twitterstorm breekt los en Anna Steijn duikt onder in haar woonboot in Amsterdam. (1)

Wie is Anna Steijn? Op 12 maart 2001 schrijft de Telegraaf over de succesvolle cabaretiére: "De lach van Anousha Nzume vult de woonboot die zij met haar blonde Hollandse man Martijn deelt in een Amsterdamse gracht. Met de ogen dicht klinkt ze puur Nederlands, maar aan tafel zit een donkere vrouw zich op te maken voor de fotograaf. Met alles wat zij in zich heeft, staat Anousha Nzume vanaf morgenavond op de planken in haar eigen cabaretshow in het Amsterdamse Bellevue -theater."    

Lumumba
Vader Nzume is afkomstig uit een klein jungledorp tussen vier heuvels in het toen nog Britse deel van Kameroen. Op eigen kracht(..) wist hij aan zijn omstandigheden te ontsnappen.Hij wilde koste wat kost studeren. Hij had linkse ideeën en dat betekende in hartje Koude Oorlog: studeren op de Patrice Lumumba Universiteit in Moskou.

Wat kan een Kameroense student anders doen, dan in Moskou over straat lopen? Daar valt hij enorm op. Niet vanwege zijn huidskleur, maar vanwege zijn schoenen. De moeder van Anna Steijn, een studente Biochemie, loopt achter Nzume aan. Geen plateauzolen, valt haar op. Straat na straat loopt ze achter deze wonderlijke Afrikaanse man met rare schoenen aan . Uiteindelijk stelt hij zich aan haar voor. De vlam slaat in de pan. Precies negen maanden na hun huwelijk, wordt Anna Steijn geboren. (Het Parool 6 april 2002)

Omdat Kameroen inmiddels onafhankelijk is geworden, kan hij niet meer terug, want hij is met zijn denkbeelden op de zwarte lijst terechtgekomen. Met vrouw, Anousha en twee kinderen uit een eerder, gedwongen stamhuwelijk trekt Nzume naar het Westen, en uiteindelijk naar Nederland. De relatie houdt geen stand. Vader Nzume vertrekt weer naar Kameroen, met achterlating van zijn vrouw en dochter Anna. (Telegraaf 12-3-2001)

CPN poster
Anna Steijn over die periode: 'Toen mijn vader en moeder trouwden, mocht mijn moeder het land uit. Mijn vader is arts en hij wilde zoveel mogelijk praktijkervaring opdoen, opereren, kilometers maken. Mijn moeder is biochemicus en ze kon aan de slag bij de Universiteit van Amsterdam. Mijn vader ging na een paar jaar terug naar Kameroen, mijn moeder wilde niet mee. Wij bleven achter in Buitenveldert, op de grens met Amstelveen, in een pensioenfondswoning van Philips."(Het Parool 6 april 2002)

De moeder van Anna Steijn blijft de communistische ideologie trouw en hangt tijdens de verkiezingscampagne een poster van de CPN achter het raam. Ondanks dat, kijkt ze neer op de leraren van Anna Steijn. "Die hebben niet eens een universitaire opleiding. Burgerlijke sukkels zijn het". Ze trouwt na het huwelijk met Nzume nog drie keer. (Het Parool 6 april 2002)


Spoetnikker
De geachte lezer van deze biografie krijgt hopelijk nu al medelijden met Anna Steijn. Buitenveldert, hockey, moeder is bio-chemicus, vader is arts, Montessorischool. Echt een leven in de slums van Amsterdam. Toch is ze ongelukkig, omdat ze op school wordt uitgescholden voor 'Spoetnikker', vanwege haar Russisch Kameroense achtergrond.

In Amstelveen probeert Anna aanvankelijk zich nog aan te passen aan de blanke hockey-meiden, maar uiteindelijk kiest ze toch voor een zwarte identiteit. Ze gaat op bezoek bij de  Bakossi stam, van haar vader.

"De Bakossi zijn heel sterk, tovenaars, iedereen is bang voor ze, ze kunnen doden met hun blik. Heel bijzonder. Ik ging daar voor het eerst naartoe als zeventienjarige, met een walkman en een T-shirt met 'Fuck Society', maar daar gingen mijn zwarte T-shirt en mijn zonnebril snel af, hoor. Ik voelde echt een band met mijn voorouders, met de aarde. Mijn eerste geliefde was ook een Bakossi. Fantastisch was dat, het klopte helemaal." (Het Parool 6 april 2002)


'Everything happens for a reason'.
Teruggekomen in Amstelveen, bezoekt Anna Steijn de Kleinkunstacademie, staat in musicals, is achtergrondzangeres, doet mee aan theaterproducties, heeft een rol in Vrouwenvleugel, treedt op met Nena. Ze woont vervolgens drie jaar in New York. Haar laatste productie daar heet 'Everything happens for a reason'.

Anna Steijn over die periode: "Het is niet mijn droom een nepnegerin te zijn, alleen om op tv te komen. Ik zat bij de laatste drie voor een rol in As The World Turns en die kreeg ik net niet. Mijn agent zei: 'Change your nose, take bigger boobs and drop the last five pounds". De kosmetisch operatie aan haar neus blijkt te duur te zijn. Ze keert terug naar Nederland.

Haar collega Audrey Bolder, van cabaretduo Bolder & Plante, overtuigt Anna dat zij klaar is voor haar eigen programma. Waarmee zij prompt tweede wordt op het Leids cabaretfestival. Het is een komisch programma.

BN/De Stem schrijft op 7 november 2002: "(Het gaat over) een babytje met kleine zwarte krullen' in haar eerste cabaretsolo Eiland. Met haar kleurrijke autobiografie als verhaallijn en haar veelzijdige stem creeert ze een sfeer waarin humor en ontroering elkaar subtiel afwisselen."

Voorspel
Op 16 mei 2003 wordt haar cabaretvoorstelling "Voorspel" geannuleerd wegens zwangerschap.
Tijdens de zwangerschap en het vroege moederschap ontwikkelt Anna Steijn een groter zwart bewustzijn, dat zich vooral richt op de manlijke reizigers in de trein:

"Ik raak echt in shock als de trein aankomt en daar staat een vrouw met een kinderwagen die eruit moet, of een bejaarde, en je ziet hoe de Nederlandse mister modaal haast heeft om die trein in te komen. Dan zeg ik wel: mag die mevrouw even uitstappen? Want over het gedrag van de gemiddelde Nederlandse meneer lees je nauwelijks, dus in zo'n geval ga ik er echt pontificaal voor staan en zeg: ik help deze mevrouw even. En omdat ik zo donker ben, durven ze tegen mij niet zo gemakkelijk wat te zeggen. Trouwens, ik zit nooit zonder tekst, ik zet mijn black voice op en ga de discussie wel aan."

Toch zijn er ook momenten van zelfinzicht bij Anna Steijn. Bijvoorbeeld in het interview voor Opzij (1-1-2004) "Ik zat (...)op een musicalopleiding waar ik helemaal niet paste en worstelde met mijn gemengde achtergrond. (...)  Ik heb ook een tijd het gevoel gehad dat ik nergens echt bij hoorde.
 Dat lag vooral aan mezelf, mijn omgeving viel me er niet mee lastig.  

Dat zelfinzicht duurt helaas niet lang. Al gauw krijgen de Marokkanen er van langs. In het artikel Overaangepaste Überallochtoon Trouw (April 22, 2004) zegt Anna Steijn:

"Ik wordt zelden meer uitgescholden. Dat komt omdat alle aandacht bij de Marokkanen ligt. (...)Kijk, daar voel ik mij bedreigd. Bovendien, die meiden hebben prachtig haar en een mysterieus uiterlijk. 
Dus een hoofddoek dragen? Prima! Als ze maar zo snel mogelijk van de huwelijksmarkt af zijn." 

Bekende Nederlander
Trouw schrijft echter ook: "Anousha Nzume heeft een tijdje het tv-programma 'Beauty en zo' gepresenteerd; heerlijk vond ze al die aandacht ineens. Ze wilde namelijk heel graag een Bekende Nederlander (BN) worden: meer Nederlander dan Bekend overigens. "

Op een gegeven moment komt dan toch de aap uit de mouw: Soepsiedie. Het Parool (20-4-2004) schrijft in een recensie van haar theaterstuk Voorspel: "Stiekem is ze stikjaloers op alle aandacht die Marokkanen krijgen. "Waar blijft mijn subsidie?" 

Anna Steijn heeft een matig succes met haar theaterproducties. De deelname aan TV-programma's zet meer zoden aan de dijk. Toch breekt ze niet door. Nu ze door middel van haar eigen teksten geen bekende Nederlander kan worden en de bekendheid beperkt blijft, gaat ze andere mensen lastig vallen. Vier jaar na de theatershow Voorspel komt ze weer in het nieuws en gaat met een moralistische ijver los op alles en iedereen die de zwarte identiteit niet serieus neemt.

In een ingezonden brief in het Parool ( 15-4-2008): "We leven toch in een land waar vandaag de dag alles gezegd kan worden. Het liefst zo hard mogelijk, zonder rekening te houden met de gevoelens van anderen. Althans, niet met de gevoelens van bijvoorbeeld de zeur-Surinamers ('De slavernij is afgeschaft, get ovet it.'), de anti-Fitna-lobby ('Stel je niet aan, het is maar een film.'), de Afrikanen ('Moet je maar niet illegaal zijn.') en natuurlijk de Antilliaanse hangjongeren ('Ga herrie schoppen op je eigen eiland.').
Gevoelens waar duidelijk wel rekening mee wordt gehouden zijn de veelbesproken onderbuikgevoelens van Het Volk."

Bovendien is Anna Steijn zo vriendelijk aan de lezers van het Parool uit te leggen hoe het spel 'Zap de Neger' werkt: "Je gaat met je vrienden achter de tv zitten, en gooit om beurten met de dobbelsteen. Het aantal ogen dat je gooit, zap je met de afstandsbediening vooruit. Het aantal negers dat op dat moment in beeld is, is het aantal glaasjes dat je moet drinken. Heel simpel maar ook heel doeltreffend.' Gelukkig heet het spel niet 'Zap de bleekscheet', anders hadden we ons allang een alcohol vergiftiging gedronken."
Een jaar later, in 2009, is het woord neger voor Anna Steijn opeens onbespreekbaar. In NRCnext (15-9-2009) schrijft ze:

"Maar waarom raakt het me elke keer weer? Ben ik zo gevoelig? Het maakt ook uit wie het tegen me zegt, merk ik. Medenegers? Minder erg. Blanken? Erg. En op de een of andere manier voelt het helemaal aanmatigend uit de mond van zo'n oudere, gearriveerde blanke columnist. (Youp van 't Hek) Waarom wil ik, kortom, uit sommige monden en in sommige situaties geen 'neger' horen?
Nero betekent zwart in het Latijn. Necra is Grieks voor zwart. Niet alle zwarten zijn negers. In India zijn genoeg niet-negers die een stuk zwarter zijn dan de gemiddelde neger. In Afrika ben je alleen neger wanneer je ten zuiden van de Sahara bent geboren. Een zwarte Tunesiër is dus geen neger en zal het nooit worden. (...)
Dat neger na bijna vierhonderd jaar een soort geuzennaam is geworden, vind ik een mooie breuk met de pijnlijke historie van het woord. Maar het maakt wél uit wie het woord gebruikt tegen wie, en in welke context. Ieder woord kan een negatieve connotatie hebben. Het kan dus beledigend zijn als iemand in een bepaalde situatie neger tegen mij zegt of het over negers heeft, terwijl ik helemaal niet beledigd ben als een ander persoon in een andere situatie zwartjoekel tegen me zegt."

Bakfietsmoeder in de grachtengordel
Anna Steijn woont intussen nog steeds met haar blanke man en haar kinderen op een woonboot in de Grachtengordel. In plaats van te genieten van het leven, vecht ze altijd met haar zwarte identiteit die zo verschilt van de Surinaamse- en Antilliaanse- identiteit in de Bijlmer. Gelukkig brengt de 'Black Lives Matter' beweging uit de Verenigde Staten haar redding.

In het boek van Robert Vuijsje 'Alleen maar nette mensen' valt een joodse jongen op grote Surinaamse vrouwen. Mag niet. Dit wordt door cabaretière Anna Steijn in het tv-programma De wereld draait door getypeerd als "koloniaal seksisme". Ze laakt de manier waarop hij zwarte vrouwen portretteert. (5-1-2010 NRCnext). Later protesteert ze tegen het uitspreken van de Anton de Kom-lezing dooor Robert Vuijsje.

Ook na 2010 blijft Anna Steijn door middel van de Black Lives Matter beweging rond Quinsi Gario en Sunny Bergman de mensen lastig vallen met haar gebrekkige zwarte identiteit.

Daar is gelukkig Zwarte Piet
"Op zaterdagochtend moeten de kinderen om half negen op het hockeyveld staan. Gelukkig wordt mijn man 's ochtends iets makkelijker wakker dan ik." 's Middags komt haar Russische moeder Russisch koken bij hen thuis. Pilmenie, heet het gerecht dat ze gaat maken. ,,Het is een soort ravioli met zure room en dille." En dat eten ze dan gezellig met de hele familie op. Zaterdagavond blijven Nzume en haar gezin thuis en gaan ze vroeg naar bed. Zondag wordt een spannende dag voor Nzume.
,,Ik heb samen met het Piet-make-over-team een bootje gehuurd waar onze eigen gekleurde pieten op varen." Piet-make-over-team? ,,Samen met onder meer Jörgen Raymann, Tanja Jess en Rosanna Kluivert ben ik een Facebookpagina begonnen. Bekende Nederlanders - niet per se donkere Nederlanders - zoals Halina Reijn, leggen in een kort filmpje waarom ze vinden dat Zwarte Piet toe is aan verandering, aan een make-over." Nzume noemt het een positieve stem in een keihard debat over de knecht van Sinterklaas. (NRC.NEXT 15 november 2014)

Dus haar man brengt de kinderen naar de hockeyclub en de bakfietsmoeder Anna Steijn gaat lekker protesteren tegen Zwarte Piet. 's Avonds Russisch eten met haar moeder. Dat is een mooie omschrijving van de zwarte strijd. We hopen maar dat ze nu eindelijk een Bekende Nederlander wordt, dan hebben we weer even rust.

(1) Verder onderzoek  leert, dat Anna Steijn zich in 1992 nog Anna Nzume noemt en in 1993 in een rouwadvertentie in de Telegraaf voor het eerst op 24-jarige leeftijd, de naam Anousha Nzume aanneemt.

Sunday, April 30, 2017

PLO was ook tegen de Hamas-conferentie


De vijftiende "Palestijnen in Europa"-conferentie van 15 april 2017 in Rotterdam maakt nog steeds veel discussie los. Waarom sprak de voorzitter van het Palestina Komitee niet op de conferentie? Waarom was Ibrahim Al-Baz, bestuurslid van het Palestina Komitee niet aanwezig?  Het zijn vragen die de 'pro-Israëlische lobbygroepen en rechtse elementen' in Nederland niet echt bezighouden. Palestijn is Palestijn, tenslotte. Of je nu door de hond of door de kat gebeten wordt, maakt niet veel uit. In het kader van het cultureel-antropologisch onderzoek over Palestijnen is het toch van belang te weten wie er nu eigenlijk de baas van de Palestijnen in ballingschap is.

De reacties vanuit Ramalah op de 'Palestinians Abroad' conferentie, eind februari in Istanboel, geven aanleiding voor de analyse, dat Hamas bezig is de Palestijnen in ballingschap te organiseren, om zo een tegenwicht tegen de Palestijnse Autoriteit en de PLO te formeren.

De PLO geeft een verklaring uit waarin wordt gewaarschuwd dat deze Hamas-conferentie in Istanboel een provocatie is en een poging de PLO te overvleugelen. Majed Al-Zeer, vertegenwoordiger van Hamas in London, is één van de organisatoren van de Istanbul conferentie.

Op 27 februari 2017 schrijft Al Jazeera dat de nieuwe organisatie "Popular Conference for Palestinians Abroad" weliswaar nog geen officiële structuur heeft, maar toch al aandringt op het opheffen van de Oslo-akkoorden en de reorganisatie van de PLO naar een meer representatieve vertegenwoordiging van de Palestijnen.

De leiders van de conferentie beweren dat de Oslo-akkoorden een nieuwe klasse van Palestijnse leiders hebben gecreëerd, die alleen doet wat de Israëlische militairen zeggen.

Fatah, gaf zelfs een verklaring uit, waarin wordt gesteld, dat de conferentie het Palestijnse volk verdeelt. Andere Palestijnse groepen noemen het een aanval op de PLO. Intussen heeft de nieuwe organisatie wel een kantoortje in Beiroet.

Ondanks de waarschuwingen van de Palestijnse Autoriteit en de pogingen de conferentie te dwarsbomen, vergaderen toch 4000 Palestijnen uit vijftig verschillende landen in Istanboel.

De 'Popular Conference for Palestinians Abroad' houdt vervolgens in Beiroet nog een tweedaagse conferentie en verklaart, dat er uitvoerende comités worden gevormd voor de verschillende Palestijnse thema's. Hoe de doelstellingen van deze nieuwe organisatie verschillen van de praktijk van de Palestijnse Autoriteit, blijkt wel uit het statement dat de 'Palestijnse-, Arabische- en Islamitische- rechten op geheel Palestina, van de Jordaan tot de Middellandse zee' worden geclaimd.

De Israëlische krant Haaretz onthult enkele dagen voor de conferentie in Istanboel, dat er afgelopen jaar, in Aqaba, een geheime vergadering met de Egyptische leider Sissi, de koning van Jordanië, Benjamin Netanyahu en John Kerry heeft plaats gevonden. De vergadering heeft tot doel voor eens en voor altijd een vredesakkoord tot stand te brengen. Uit de reacties van de PA blijkt, dat ze vooraf geïnformeerd zijn. Een reden voor Hamas-aanhangers heel erg wantrouwig te worden.

De kritiek van de met Hamas sympathiserende personen en groepen op de PLO is geen groot wonder. Hamas ziet de strijd om het heilige land als een islamitische strijd. Een compromis of tijdelijke oplossing is voor hen geen optie. In het honderdste jaar na de Balfour verklaring zien ze het Britse mandaat, de verdrijving in 1948, het verlies van de Westelijke Jordaan-oever en in 1993 de Oslo-akkoorden als niet van elkaar los te weken gebeurtenissen. Ze beschouwen de Oslo-akkoorden als het ergste tot nog toe. De Palestijnse revolutie wordt in hun ogen gecontroleerd door Israël.
 
Wat hebben deze ontwikkelingen voor invloed op Nederland en de in Nederland verblijvende Palestijnen? De aan Fatah-verbonden groepen krijgen steeds minder macht en worden niet meer als spreker tot de conferentie toegelaten. Ook de Nederlandse steungroepen krijgen het steeds moeilijker.

Het Palestina Komitee is vanouds nauw verbonden met de Palestijnse Fatah organisatie. Eén van de bestuursleden Ibrahim al-Baz wordt in de jaren tachtig door de BVD zelfs gezien als de centrale figuur in een Fatah-agenten-netwerk. In de publicaties van het komitee worden de uitgangspunten van Fatah en de PLO onderschreven. Nu dreigt een einde te komen aan de centrale rol van dit Fatah-gelieerde komitee. Hamas organiseert een conferentie en het Palestina Komitee mag alleen achter een standje in de hal staan. 

De woordvoerder van PLO in Europa, Jamal Nazzal bevestigt de dreigende overname door Hamas. Hij beschouwt de 15e 'Palestijnen in Europa conferentie' in Rotterdam als een poging door Hamas de PLO te overvleugelen.

(Op de foto: Majed Al-Zeer op de conferentie in Beiroet)
(met dank aan Carel Brendel voor de verwijzingen)

Sunday, April 23, 2017

Observaties bij de Hamasconferentie

De Hamasconferentie op 15 april 2017 is in Rotterdam opvallend rustig verlopen. De aangekondigde demonstratie van 'Time to Standup for Israel' vindt niet plaats. De stille tocht van Christenen voor Israël wordt door de burgemeester verboden. De bezoekers van het Hamascongres kunnen geheel ongestoord naar binnen.

Wat als een groots evenement, met drie zalen en duizenden bezoekers is aangekondigd, blijkt uiteindelijk meer een gezellige ontmoeting van Palestijnse families in Europa te zijn. Erbij zijn en met elkaar praten is belangrijker dan de felle redevoeringen en ophitsing.

Intussen is de Rotterdamse politie op zijn hoede en observeert zorgvuldig de omgeving. Al vanaf negen uur loopt een vrouw van middelbare leeftijd, met kort blond haar, rondjes over het Schouwburgplein. Ze wordt staande gehouden en in een portiek geduwd. Ze weigert zich te identificeren." Weet u niet wat er in de wereld tegenwoordig allemaal gebeurd?", vraagt de agent. Dat is hilarisch als blijkt dat we hier te maken hebben met de beroepsactiviste José van Leeuwen.

Op de conferentie spreken geen Nederlandse politici van landelijk niveau. Rotterdamse  NIDA-leider Nourdin El Ouali houdt een toespraak in slecht verstaanbaar Engels. De Vlaams-Libanese revolutionair Dyab Abou Jahjah spreekt wel, maar zijn toespraak is nergens terug te beluisteren, zodat ons de vlammende inhoud van zijn toespraak onthouden blijft. Ook hier lijkt de propaganda vooraf, de provocatie, van 'Kijk mij eens op een Hamas-bijeenkomst spreken' belangrijker te zijn dan de inhoud.


DENK-afgevaardigde Tunahan Kuzu is de enige landelijke volksvertegenwoordiger die aanwezig is op de conferentie. De foto van Kuzu naast Amin Abou Rashed, Hamas-vertegenwoordiger in Nederland, gaat in het archief en zal hem nog vaak blijven achtervolgen. Dat blijken ook de SP afgevaardigden te beseffen, want ondanks aankondigingen over Tiny Kox, laten ze zich niet zien. Te besmet is de naam van terreurorganisatie Hamas.

Dan blijven de nuttige idioten  over. Jose van Leeuwen is intussen door een alerte politiemacht weggewerkt en de Dam-demonstrant Simon Vrouwe slaat het tafereel hoofdschuddend van achter het raam gade. Hij laat zich het bad in de Palestijnse menigte van bewonderaars goed bevallen. De 'held' die elk weekend op de Dam in Amsterdam de leuzen van Hamas propageert en de aanwezige Turken ophitst tot geweld, is een graag geziene gast op de conferentie.

De terreur-propagandist en voormalig mislukt journalist Maarten Jan Hijmans, ook wel Abupessoptimist genoemd, is teleurgesteld. "Wat minder geslaagd was, was dat de organisatie volstrekt chaotisch was te noemen. Er was nergens een duidelijk programma te vinden. Niet in het Engels of Nederlands, en zelfs niet in het Arabisch. Ook waren er, voor zover ik weet, nauwelijks of niet mensen met grote namen aanwezig."  Dat is de beschrijving van Abupessoptimist. 'Hamas mag een conferentie houden in Rotterdam.' Dat is de boodschap en die is verspreid.

Ook hier weer blijkt het gebrek aan analyse van deze blogger, als je bedenkt dat de provocatie en de aanwezigheid zelf belangrijker is dan de inhoud van het congres.

De 'usual suspects' mogen een standje opbouwen en aanwezig zijn als decorstuk. Benjie de Levie, met zijn dubbele functies in zowel 'Rotterdam voor Gaza, DocP, 'Nederland voor Gaza' als in het Palestina Komitee, kon door zijn aanwezigheid aantonen dat alle Palestijns-Nederlandse massaorganisaties vertegenwoordigd zijn. Wat een armoede!

Carel Brendel heeft een lijst van sprekers en organisatoren van de Epal-conferentie gemaakt en toont met links en documenten aan, dat die allemaal lid zijn van de moslimbroederschap en/of Hamas. Blijkbaar is dat voor de Nederlandse politiek geen reden om deze activiteiten aan banden te leggen; Vrijheid van vergaderen tenslotte. In het buitenland, van Italië, Frankrijk, Duitsland, tot aan de Verenigde Staten aan toe, wordt deze boodschap wel gehoord en niet vergeten.

Een andere observatie is, de opvallende afwezigheid van Nederlandse activisten van een wat hoger allooi dan de Alexandrina's, de Pessoptimisten en de Jan Wijenbergen. Er is op de conferentie geen spreker van het Palestina Komitee, noch een Anja Meulenbelt, Gretta Duisenberg, van Agt of Hedy d'Ancona. Zouden ze ziek zijn of is er iets anders aan de hand?  Heeft de golf van islamitische terreur, ook met vrachtwagens, zoals door Hamas bedacht, ook eindelijk zijn weerslag op de nuttige idioten van links? Zouden ze ook geschrokken zijn van de aanslagen in West-Europa? In de jaren zeventig was het al zo, dat aanslagen op Joden in Israël niet worden waargenomen, maar aanslagen in eigen land tot veel ophef leiden.

Kan allemaal waar zijn, maar een Anja of Gretta hebben nog nooit over veel moreel besef beschikt. Een meer aannemelijke verklaring is, dat de Palestijnen zelf, en met name Amin Abou Rashed, nu wel heel erg hun eigen  gang gaan. De harde kern van het Palestina Komitee is verouderd en heeft niets meer te zeggen. Er is geen overleg meer. Bovendien hebben ze altijd Fatah ondersteund, waar Hamas mee in oorlog is.

Het antwoord van Abupessoptimist op deze analyse:

"Het Palestina Komitee was er wel. Er waren enkele personen aanwezig. Anja Meulenbelt houdt zich de laatste tijd vooral bezig met andere zaken en van mevrouw Duisenberg lijkt het me buitengewoon onwaarschijnlijk dat ze was uitgenodigd. De SP en DENK hadden, zoals ik meldde, het af laten weten uit angst dat zij met een ''terroristische conferentie'' zouden worden geassocieerd. 

Iets anders was er niet aan de hand. Ik heb onderzoek gedaan tijdens de conferentie en kwam tot de conclusie dat er niets mis mee was, zij het dat hij slecht was georganiseerd."

Het is treurig:  Twintig jaar lang lid van een organisatie zijn en er toch niks van snappen, of niks willen begrijpen. Dat kan natuurlijk ook.



Friday, April 14, 2017

Achter de schermen van de Hamas conferentie in Rotterdam

Op zaterdag  15 april 2017 stromen naar verwachting 15.000 in Europa woonachtige Palestijnen de Doelen te Rotterdam in, voor het congres 'Palestinians in Europe'. Alleen al uit Duitsland komen duizend Palestijnen in zestien bussen naar de Maasstad. Het belangrijkste thema van de conferentie is de honderd jaar oude Balfour verklaring. In 1917 wordt door de Britse minister van buitenlandse zaken Balfour aan de zionisten een Joods nationaal tehuis beloofd. De organisatoren van de conferentie zijn het niet met die Balfour verklaring eens.

In de afgelopen weken wordt op Twitter en Facebook uitvoerig gespeculeerd over de krachten achter de conferentie. Leefbaar Rotterdam, journalist Carel Brendel en de Christenen voor Israël beschrijven de conferentie als 'Hamas-conferentie'. Het organiserende comité PRC en de drie kopstukken van de conferentie zijn allemaal direct  verbonden aan de terreurorganisatie Hamas, die de Gazastrook bezet houdt.

Als een soort Palestinian Watch, kijken we elke dag op de website van de conferentie en de Facebookpagina van Hamas-financier Amin Abou Rashed, om te zien of de Hamas-betrokkenheid ook in de sprekerslijst wordt gereflecteerd. Dat is tot nog toe niet het geval.
(Tiny Kox SP met Ahmed Qurei)

De geachte lezer van dit blog gooit de Palestijnen misschien graag allemaal op een grote hoop, om ze daarna allemaal over één kam te scheren, maar ook  in deze groep wordt onderscheid tussen fracties, partijen en stromingen gemaakt. De politiek van de Palestijnen is grofweg in te delen  in de stromingen PLO, Hamas en marxisten (PFLP).

De laatste groep PFLP is door het wegvallen van de Sovjet-Unie veel minder invloedrijk geworden, maar wordt genoemd, omdat Nederland en Duitsland het meeste last van deze groep heeft gehad. Onze bloedeigen terreurorganisaties Rote Armee Fraktion en Rode Hulp (hallo Rob Groenhuijzen) zijn in 1976 door de PFLP van wapens en training voorzien.

De PLO, met als grootste organisatie Fatah, is intussen al elf jaar aan de macht in het autonome stukje Palestina rond Ramalah (Westelijke Jordaanoever). President Abbas durft geen verkiezingen uit te schrijven uit angst dat Hamas aan de macht komt. De PLO bestaat uit seculiere-,christelijke- en moslimgroepen.

Het aan de moslimbroederschap gelieerde Hamas is aan  de macht in de kuststrook Gaza en heeft in het verleden in een interne machtsstrijd al leden van  de PLO geëxecuteerd. Hamas wordt gesteund door Iran. Op dit moment heeft Israël het meeste last van Hamas, door de raketten die vanaf  Gaza worden afgeschoten en het overige wapengekletter.


De conferentie heeft er belang bij, een sprekerslijst met een breed spectrum aan te bieden, zodat de organisatie PRC gezien wordt als de vertegenwoordiger van alle Palestijnen in Europa. Tot vandaag weten we niet precies wie er gaat spreken. Op de lijst van aanwezigen staan wetenschappers, journalisten en gematigde vertegenwoordigers.

Opeens verschijnt de naam Tiny Kox, voorzitter van de SP in de Eerste Kamer,  op de lijst van aanwezigen. Waarom komt hij als enig SP lid naar deze conferentie en waarom staat de SP niet als ondersteuner van de conferentie genoemd?

Op de website van Anja Meulenbelt lezen we dat Tiny Kox al in 2006 een waarnemende rol bij de Palestijnse verkiezingen heeft. In dat kader ontmoet hij in dat jaar de onafhankelijke kandidaat Mustafa Barghouti, één van de sprekers op de conferentie.

De lijst van  ondersteunende organisaties is buitengewoon schraal. Geen Palestina Komitee, geen Gretta Duisenberg, geen SP, geen DENK, geen NIDA en geen Groenlinks. Dat heeft mogelijk te maken met de Hamas-betrokkenheid van de conferentie, waar Nederlandse partijen niet mee geassocieerd willen worden. Bovendien zijn linkse Nederlandse partijen meer solidair met het seculiere Fatah (PLO) dan met de moslimbroeders van Hamas.        

De extreem-linkse allochtone groepen, die de afgelopen jaren hard aan de Nederlandse bel getrokken hebben bij de Zwarte Pieten discussie, de Schilderswijkrellen, Black-Lives Matter en de aanval op de Israëlische actrice Lia König, doen wel mee met de conferentie onder de namen Youth for Palestine en Back to Palestine. Het optreden van de Belgisch-Libanese publicist Duab Abou Jahjah kan je in dat licht beschouwen.
Plotseling doen ook twee leden van de Rotterdamse moslimpartij NIDA mee als spreker. Gisteren heb ik nog per Facebook van ze te horen gekregen dat NIDA niet meedoet, maar ze hebben zich bedacht.
De sprekers van NIDA zijn allemaal betrokken bij activiteiten van de moslimbroederschap in Europa. De relatie met Hamas is op deze manier logisch.

Heeft deze conferentie uiteindelijk invloed op de situatie in het Midden-Oosten of zo niet dan  tenminste op de situatie in West-Europa? De Balfour-verklaring zal er niet door onder tafel verdwijnen, doordat de aandacht in het Midden-Oosten veel meer op Syrië ligt. Bovendien is Israël een goed functionerende zwaar bewapende staat, die niet zomaar zal verdwijnen. Duidelijk is in ieder geval dat de vrede in het Midden-Oosten door deze conferentie niet bevorderd wordt.

De invloed op de politieke situatie in Europa is ook beperkt, doordat er zo weinig, of helemaal geen seculiere groepen en partijen aan de conferentie meedoen. Daardoor wordt de solidariteit met de Palestijnen niet vergroot. De conferentie loopt het gevaar een traditioneel heimwee-naar-het-land-van-herkomst congres te worden, met volksdans en hele oude foto's.

Wat was die tijd toch mooi, toen we op de kade van Jaffa falafel zaten te eten. Palestijnen worden een beetje de Ambonezen van de huidige tijd. Graag terug willen, maar geen enkele stap maken.

Tuesday, April 11, 2017

Duiding bij zionistische straatfoto

Veel straatfoto's behoeven geen enkele uitleg. De mensen en objecten vertellen hun eigen verhaal. Soms is het echter nodig een heel betoog rondom een foto te houden. Duiding, als het ware. Hieronder wordt zo'n foto getoond:

  
Op het eerste gezicht zien we twee mannen op het Spui te Amsterdam. Misschien hebben ze boodschappen gedaan of ze hebben een kop koffie gedronken. We weten het niet. Gelukkig heeft de maker van de foto, de Purmerendse kunstenaar Simon Vrouwe, de foto voorzien van tekst en uitleg.

Bovenaan de foto heeft hij de woorden "Zionisten Treur" geschreven. Ik dacht meteen aan het boek en de film met de titel "Treurgrond" , waarin Steve Hofmeyr de moorden op blanke medemensen op het Zuid-Afrikaanse platteland beschrijft. Dat is op zich geen vreemde gedachte, omdat de man links op de foto, PVV-kamerlid Martin Bosma, de schrijver Steve Hofmeyr onlangs voor een boekpresentatie heeft uitgenodigd naar Nederland.

Michael Jacobs, rechts op de foto met een Israëlische vlag op zijn rug, deelt mij via sociale media mede, dat de maker waarschijnlijk "Zionisten Terreur" heeft bedoelen te schrijven. Simon is dyslectisch. Dat ontslaat hem echter niet van de verplichting af en toe een woord in het woordenboek op te zoeken.

De man die op de foto wordt aangeduid met : "M Jacobs", wordt in een column van Ebru Umar zeer treffend beschreven. Toen ze hem, tijdens de rondvaart van het Forum voor Democratie, onder ogen kwam barstte ze spontaan in huilen uit. Dat heeft te maken met gezamenlijke ervaringen uit hun jeugd en de stress van het huisarrest in Turkije die zij moest ondergaan.

Verder laat de tekst op de foto nog de woorden "op bezoek" zien. De mannen staan dus niet zomaar op het Spui, maar ze zijn op bezoek bij iemand. Draaien we het perspectief om en kijken we de andere kant uit, dan zien we de maker van de foto, Simon Vrouwe, die iedere zaterdag  en zondag met zijn fiets en aanhanger, voorzien van anti-Israëlische leuzen, naar de Dam fietst. Deze afgelopen zondag was er kermis op de Dam en daarom werd uitgeweken naar het Spui.

  

Onderaan in het midden  van de foto zie je dat Simon Vrouwe een bordje met de tekst "Jacobs" heeft neergezet. De aanwezigheid van één enkele man met een Israëlische vlag op zijn rug stoort hem net zo erg als de bommen op Gaza, de afscheidingsmuur rond Judea en de aanwezigheid van kolonisten bij elkaar. Dat wat niet mag zijn, mag zich ook niet tonen, lijkt hij te zeggen. Simon Vrouwe beschouwt twee toekijkende mensen, met een andere mening dan hij, als terreur, ook al schrijft hij het een beetje lullig op.

Om Simon Vrouwe te eren, heeft de gemeenschappelijke pro-Palestijnse beweging besloten hem begin juni naar Bethlehem te sturen, waar de voormalige voorzitter van het Palestina Komitee, Toine van Teeffelen,  een Soemoed-festival organiseert, ter gelegenheid van de verovering van Judea en Samaria op Jordanië, precies vijftig jaar geleden.

De Palestijnen vieren hun nederlagen en de Joden vieren het leven.

Sunday, April 09, 2017

Duurzaamheid kan bij formatie de doorslag geven

Formatiecolumn door Keesjemaduraatje

"Het benadrukken van duurzaamheid en het laten vallen van alle andere speerpunten van Groenlinks, kan de doorslag geven van deze formatieonderhandelingen"

Ik zit op het strand van Bakkum-Noord en ik weet niet wat ik hoor. Worden hier, op het naaktstrand achter paal 241, de geheimen van het Binnenhof te grabbel gegooid? Ik doe een handdoek om en slenter quasi ongeïnteresseerd richting het jonge echtpaar, dat poedelnaakt breeduit op het volle strand ligt te zonnen. Op een open plekje vlakbij de zonaanbidders, waarin ik zonder moeite de fractievoorzitter van Groenlinks in de Tweede Kamer en zijn vrouw Jolijn herken, ga ik liggen. Ik sluit mijn ogen en laat de hele onderhandeling over mij heen gaan.

"Femke is het niet gelukt. Jolande is het niet gelukt. Bram moest opbouwwerkzaamheden verrichten. Wijnand zegt, dat ik de eerste fractievoorzitter van Groenlinks ben, die het kan bewerkstelligen. Meedoen met de grote jongens"

Ondanks zijn jeugdige uitstraling en zijn grote aanhang onder studenten en  jonggeblevenen, bezigt de fractievoorzitter opmerkelijk formeel taalgebruik, gecombineerd met een  jongensachtige geest, waar Freud en Jung van zouden smullen: "Meedoen met de grote jongens".

"Zoveel verschillen we niet. Over Europa hebben Buma en ik dezelfde opvatting: kritisch maar positief. De globalisering heeft een nieuwe tweedeling doen ontstaan, waarbij de winnaars allemaal op VVD, D66 en Groenlinks hebben gestemd."  

Ik open mijn ogen en kijk voorzichtig opzij. Ik moet mijn bril opzetten om het beter te kunnen zien en ik het is overduidelijk: De geachte Groenlinks-afgevaardigde krijgt hier midden op het strand een lichte erectie als hij over de overwinning spreekt. Jolijn ziet het ook en gooit haastig een roze handdoek over Jessias' naaktheid.

"De speerpunten van Groenlinks kunnen we niet allemaal binnenhalen. Salarissen van top-functionarissen, daar gaan ze iets in mee. Hogere belastingen, dat pikt Mark niet. Hij heeft ook een naam hoog te houden. Duurzaamheid is het enige speerpunt waar we vol in gaan. Dat gedoe met de grenzen bewaken, was alleen maar om de wind uit de PVV-zeilen te halen. Dat gaat Mark niet vasthouden.Open grenzen en dan de duurzaamheid doorzetten. Dat zal het beleid van de komende jaren worden"

Ik sluit mijn ogen en laat de zon haar bruinende taak verrichten. Mijn oren laten geen verdere formatiedetails toe. Als verdoofd blijf ik liggen op het naakte strand. Grenzen open en zonnepanelen op het dak.

Friday, April 07, 2017

Weinig enthousiasme over Hamas conferentie (15 april Rotterdam)

"Gezien de verwevenheid van de Palestijnse gemeenschap in het Midden-Oosten en
de diaspora elders in de wereld, is het aannemelijk dat er relaties bestaan tussen
de door Hamas beheerde Gazastrook en personen die op enige wijze betrokken zijn
bij de organisatie van de conferentie. Dit betekent echter niet dat de conferentie in
Rotterdam door Hamas georganiseerd wordt."

Stef Blok, de minister van Veiligheid en Justitie, kijkt weg en ontkent de relatie tussen de PRC-conferentie van 15 april in de Doelen te Rotterdam en de Palestijnse terreurorganisatie Hamas. We gaan hier niet nog een keer alle bewijzen opnoemen die Carel Brendel al uit den treure heeft opgesomd en waaruit blijkt dat de drie organisatoren leden van Hamas zijn.

De Nederlandse pro-Palestijnse organisaties zijn opvallend zwijgzaam over de Hamasconferentie op 15 april. Op de websites van het Palestina Komitee en Stop de Bezetting (Gretta Duisenberg) wordt de Hamas-conferentie niet genoemd. Dries van Agt heeft aangekondigd niet aanwezig te zijn. Zelfs de Internationale Socialisten, Hamasvrienden avant la lettre, noemen de conferentie niet op de website. Anja Meulenbelt weet er niks van. Dit is een saaie opsomming.

Het Hamas-feestje wordt een puur Palestijnse aangelegenheid in de Arabische taal. Uit heel Europa komen afgevaardigden om het evenement bij te wonen. Nederlanders en Nederlands sprekenden zullen nauwelijks aanwezig zijn. De linkse clown Benjemin Morris de Levie (19-01-1947, Rotterdam) en de Nederlandse held van de garagebox in Capelle aan de IJssel, Robert Gijsbertus Groenhuijzen (04-03-1941, Rotterdam) zijn de enigen.

In vorige versies van de conferentie Palestijnen in Europa, in Malmö en Berlijn, ontstond er grote ophef over de sprekers op de conferentie. De partij Die Grünen demonstreerde zelfs voor de conferentie-hal tegen de sprekers en het ophitsende en gevaarlijke gedachtegoed. Zelfs die ophef is ons niet gegund. Leefbaar Rotterdam heeft de aangekondigde demonstratie op het Theaterplein afgezegd. De sprekers op de conferentie zijn van een dusdanig gemiddeld en algemeen niveau, dat ophef uitblijft. Het lijkt wel of Amin Abou Rashed, de vertegenwoordiger van Hamas in Nederland, expres elke ophef vermijdt.

Dit is een opsomming van de sprekers op de Hamas-conferentie:

Rami Abdo
Voorzitter van het Euro-mediterrane Observatorium voor de Mensenrechten    







Hisham Abu Mahfouz

Secretaris-generaal van de internationale Palestijnse beroepsvereniging









Mustafa Barghouti
Secretaris-generaal van de Palestijnse Nationale Beweging




Jamal Rayyan
Palestijns-Jordanese Televisiepresentator bij Al Jazeera








Nooit in de gevangenis gezeten; geen vluchtgedrag; meer diplomaten dan terroristen. Zo is er niets meer aan Abou Rashed! Je had net zo goed Martin Schulz en Jeroen Dijsselbloem uit kunnen nodigen.